Οπως λένε, είναι οι εκείνοι που πρέπει να αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο της ραδιενέργειας και όχι οι νέοι. Η ιδέα ανήκει στον Γιασουτέρου Γιαμάντα, έναν 72χρονο συνταξιούχο μηχανικό, ο οποίος παρακολουθώντας στη τηλεόραση τις δραματικές προσπάθειες σταθεροποίησης στον πυρηνικό σταθμό της Φουκουσίμα, αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα για τη γενιά του να λάβει δράση.
Καθώς δεν άντεχε να είναι ένας απλός παρατηρητής των γεγονότων, ο κ. Γιαμάντα επί εβδομάδες έστελνε email και μηνύματα στο Twitter προσπαθώντας να κινητοποιήσει παλιούς του φίλους προκειμένου να δημιουργήσουν μία ομάδα αντιμετώπισης της κρίσης.
Ο εθελοντισμός για την αντικατάσταση των νεότερων ανθρώπων που εργάζονται στη Φουκουσίμα δεν συνιστά γενναία πράξη αλλά λογική, υποστηρίζει ο κ. Γιαμάντα.
«Είμαι 72 και κατά μέσο όρο μου απομένουν ακόμη 13 με 15 χρόνια να ζήσω. Αν εκτεθώ σε ακτινοβολία, ο καρκίνος θα χρειαστεί 20 με 30 χρόνια για να εμφανιστεί. Επομένως οι μεγαλύτεροι έχουμε λιγότερες πιθανότητες να πάθουμε καρκίνο» εξηγεί.
Ο κ. Γιαμάντα ασκεί πιέσεις στην ιαπωνική κυβέρνηση για να επιτραπεί στην ομάδα των εθελοντών να εργαστεί στη Φουκουσίμα. Αν και στο σύνολό τους, οι ιάπωνες βουλευτές εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη τους για την προσφορά, η κυβέρνηση διστάζει να πάρει μία τέτοια απόφαση.
Ο κ. Γιαμάντα και η ομάδα του, οι περισσότεροι επίσης συνταξιούχοι μηχανικοί ή πρώην εργαζόμενοι σε πυρηνικούς σταθμούς, δηλώνουν ότι βρίσκονται σε πολύ καλή φυσική κατάσταση και ότι η εμπειρία τους θα φανεί χρήσιμη για την αντιμετώπιση της κρίσης.
Οταν τους συγκρίνουν με τους καμικάζι πιλότους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο κ. Γιαμάντα απαντά: «Δεν είμαστε καμικάζι. Οι καμικάζι ήταν κάτι περίεργο, πήγαιναν για να πεθάνουν. Εμείς πάμε για να επιστρέψουμε. Θα εργαστούμε, δεν θα πεθάνουμε».
πηγή: tovima
