Μία εγγραφή στο ημερολόγιο ενός υψηλόβαθμου στελέχους των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών (ΜΙ6) αποκάλυψε πως, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου βρέθηκε πως τα σωματικά υγρά μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά ως αόρατο μελάνι.
Τον Ιούνιο του 1915, ο Walter Kirke, αναπληρωτής διοικητής των στρατιωτικών μυστικών υπηρεσιών, έγραψε στο ημερολόγιό του πως ο Mansfield Cumming, ο πρώτος αρχηγός (ή C) των Μυστικών Υπηρεσιών «ζήτησε από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου να κάνει έρευνα για αόρατα μελάνια».
Τον Οκτώβριο έγραψε πως άκουσε από τον C ότι το καλύτερο αόρατο μελάνι είναι το σπέρμα,» το οποίο δεν ανιχνεύεται από τις κλασσικές μεθόδους. Επιπλέον, είχε το πλεονέκτημα της άμεσης διαθεσιμότητας.
Ένα στέλεχος, που ήταν κοντά στον C, ο Frank Stagg, δήλωσε πως δεν θα ξεχάσει ποτέ τον ενθουσιασμό του αφεντικού του όταν έμαθε ότι το σπέρμα δεν αντιδρά στον ατμό ιωδίου.
Ο Stagg σημείωσε πως «νομίζανε ότι είχαν λύσει ένα τεράστιο πρόβλημα».
Εντούτοις, η ανακάλυψη οδήγησε σε άλλα προβλήματα, καθώς το άτομο που βρήκε την καινοτόμο χρήση του σπέρματος χρειάστηκε να μετακινηθεί από το τμήμα του, αφού έγινε στόχος χλευαστικών σχολίων.
Επιπλέον, χρειάστηκε να υπενθυμίσουν σε έναν πράκτορα πως θα πρέπει να χρησιμοποιεί μόνο φρέσκο «μελάνι», αφού οι παραλήπτες των επιστολών άρχισαν να παρατηρούν μία ασυνήθιστη μυρωδιά.
Οι αποκαλύψεις αυτές συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο «ΜΙ6: The History of the Secret Intelligence Service 1909-1949» του καθηγητή Keith Jeffery, που είχε πλήρη πρόσβαση στα αρχεία της ΜΙ6 για τη συγκεκριμένη περίοδο.
pathfinder.gr
